กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
ใช่โลกร้างทางจรจึงนอนหนาว
เพียงปวดแปลบทุกคราวที่ก้าวย่าง
ใช่ว่าไร้นิวาสจึงคลาดทาง
เพียงเพราะใจไม่วางไม่ว่างพอ

จึงจ่อมจิตวุ่นวายไม่ว่างเว้น
หลับตาก็ยังเห็นเช่นเดิมหนอ
เหมือนมีคนคอยเราเขาเฝ้ารอ
และถักทอสายใยไว้ผูกพัน

ผูกดวงใจใครเล่าเข้าร้อยรัด
ด้วยสายใยผูกมัดสกัดกั้น
เจ็บนี้แท้จริงแผลของใครกัน
แว่วในความเงียบงันของวันคืน

เสียงครวญแผ่วผะผ่าวปวดร้าวลึก
เหมือนอยู่ในสำนึกสะอึกสะอื้น
แผลลึกล้ำซ้ำรอยหวัง....ยังยั่งยืน?
หรือฝากคมตื้นๆ......ขมขื่นจริง
    ๏๛ Photo Memory ๏๛
۞http://hao2499.multiply.com /۞

ผลงานภาพและเนื้อหาทั้งหมดภายในเว็บไซท์เป็นลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงานนั้นๆ หากชื่นชอบหรือต้องการนำไปเผยแพร่กรุณาแชร์ลิ้งค์กระทู้ไปนะคะ ขอบคุณคะ ^_^

ที่มาจาก : http://www.oknation.net/blog/praay/2008/02/01/entry-1



เครดิตเค้าหน่อยเน่อ พี่เน่อ
♥~[เกลียดในสิ่งที่ฉันเป็น ยังดีกว่ารักในสิ่งที่ฉันไม่ได้เป็น] ~♥

TOP

หายไวๆครับ
ความคิดเห็นของผมเป็นเพียงเป็นกระจกหนึ่งด้านเดียวเท่านั้น...มันอาจจะไม่ถูกต้องทุกเรื่องเสมอไปครับ

TOP

โอ้วววววววว
"บางอย่างเกิดมาเพื่อกินขยะบนชายหาด แต่บางอย่างก็เกิดมาเพื่อปฎิเสธ เงื่อนไข -- ข้อ จำกัด เหล่านี้"

TOP

กลับไปยังรายบอร์ด