กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
ใช่โลกร้างทางจรจึงนอนหนาว
เพียงปวดแปลบทุกคราวที่ก้าวย่าง
ใช่ว่าไร้นิวาสจึงคลาดทาง
เพียงเพราะใจไม่วางไม่ว่างพอ

จึงจ่อมจิตวุ่นวายไม่ว่างเว้น
หลับตาก็ยังเห็นเช่นเดิมหนอ
เหมือนมีคนคอยเราเขาเฝ้ารอ
และถักทอสายใยไว้ผูกพัน

ผูกดวงใจใครเล่าเข้าร้อยรัด
ด้วยสายใยผูกมัดสกัดกั้น
เจ็บนี้แท้จริงแผลของใครกัน
แว่วในความเงียบงันของวันคืน

เสียงครวญแผ่วผะผ่าวปวดร้าวลึก
เหมือนอยู่ในสำนึกสะอึกสะอื้น
แผลลึกล้ำซ้ำรอยหวัง....ยังยั่งยืน?
หรือฝากคมตื้นๆ......ขมขื่นจริง
    ๏๛ Photo Memory ๏๛
۞http://hao2499.multiply.com /۞

ผลงานภาพและเนื้อหาทั้งหมดภายในเว็บไซท์เป็นลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงานนั้นๆ หากชื่นชอบหรือต้องการนำไปเผยแพร่กรุณาแชร์ลิ้งค์กระทู้ไปนะคะ ขอบคุณคะ ^_^

กลับไปยังรายบอร์ด