กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
แก้ไขครั้งสุดท้าย: 2011-3-30 06:23 โดย แม่มดราตรี


ก่อนอื่นข้อขึ้นว่า "โปรดใช้วิจาณญาณในการอ่าน"
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความเชื่อส่วนบุคคลและเป็นเหตุการณ์จริงเพิ่งเกิดขึ้นหมาด ๆ
ขณะพิมพ์อยู่นี่มือยังสั่น ๆ อยู่เลยค่ะ..



หลังจากโหมลุยงานจนเพลีย ตัดสินใจปิดคอมฯ แล้วก็นอนงีบเอาแรงสักพัก
ที่ปิดตาผืนโปรดคืออาวุธคู่กายที่ขาดไม่ได้ เพราะแม่มดเปิดไฟนอน
ทำไมถึงไม่ปิดไฟน่ะรึ?
ตอบตรง ๆ เว้าซื่อ ๆ "กลัว" ค่ะ

ไม่เป็นแม่มด ไม่เข้าใจหรอก ..แม่มดมีซิกเซนส์ ..เรียกง่าย ๆ เป็นประเภท "คนเห็นผี" นั่นแหละ
ประสบกาณ์ลี้ลับที่หาคำอธิบายไม่ได้ เกิดขึ้นกับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน
เอาเป็นว่าไปที่ไหน ขอให้ "มี" เป็นได้เจอตลอด T^T

เซนส์ที่ว่านี่สมัยก่อนแรงมาก
เหมือนถ้าเค้าเป็นพลังงาน เราก็เป็นจานดาวเทียม ที่ช่องรับสัญญานชัดแจ๋วแบบไม่ต้องจูน
ไม่ค่อยอยากคุยกับใครเรื่องนี้ เพราะถ้าคนที่ไม่เข้าใจจะหาว่าเรา "บ้า"
เออ..เอาเหอะ ไม่เป็นฉันไม่รู้หรอก T.T

4-5 ปีก่อน แม่มดเข้าวัดเพื่อไปปฏิบัติธรรม ตลอดไม่ขาด ทุก ๆ 2 เดือน
ใช้คำว่าปฏิบัติธรรม จริง ๆ นะคะ ไม่ใช่การบวชพราหมณ์
คือนุ่งขาว -ห่มขาว กินมังสวิรัติ แล้วก็ถือศีล 8
ปฏิบัติติดต่อกันมา 4 ปีเต็ม ..จนได้เป็นศิษย์เทียนแพ ..ขนาดนั้นเลย
เพิ่งห่างหายจากการปฏิบัติไปปีที่แล้วนี่เอง เพราะต้องขึ้น ๆ - ลง ๆ กรุงเทพฯ-ภูเก็ต บ่อย

ผลจากการปฏิบัติ ทำให้เราสามารถปิดช่องรับสัญญานของจานดาวเทียมลงได้บ้าง
รับรู้น้อยกว่าเคย ใช้ชีวิตได้เกือบเหมือนคนปกติ


จนกระทั่ง............
♥~[เกลียดในสิ่งที่ฉันเป็น ยังดีกว่ารักในสิ่งที่ฉันไม่ได้เป็น] ~♥

ผลงานภาพและเนื้อหาทั้งหมดภายในเว็บไซท์เป็นลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงานนั้นๆ หากชื่นชอบหรือต้องการนำไปเผยแพร่กรุณาแชร์ลิ้งค์กระทู้ไปนะคะ ขอบคุณคะ ^_^

แก้ไขครั้งสุดท้าย: 2011-3-30 06:30 โดย แม่มดราตรี

หลังจากงีบลงด้วยความอ่อนล้า นานแค่ไหนไม่รู้
ค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
ที่ปิดตาเผยออยู่ ทำให้เห็นมองบรรยากาศในห้องได้อย่างชัดเจน

พัดลมตัวสีเขียวยังส่ายหน้าไปมา
ทีวียังจอมืดสนิท ..เพราะไม่ค่อยได้เปิด
ตะกร้าผ้าสีขาวมุมตู้ เต็มแน่นไปด้วยเสื้อผ้าที่ใช้แล้ว
มือข้างซ้ายของตัวเองที่ทาบอยู่บนอก วางบนผ้าห่มลายหมีน้อยสีน้ำเงินเข้ม ขยับขึ้น-ลง ตามจังหวะลมหายใจ
ข้างนอกเสียงนกตัวเล็ก ๆ ร้องจิ๊ก ๆ จ๊อก ๆ ระงม เป็นสัญลักษณ์ว่าเช้าแล้ว


กวาดสายตามองสิ่งเหล่านี้อยู่นาน มั่นใจว่าไม่ได้อยู่ในห้วงฝัน
พยายามจะยันตัวลุกขึ้นจากที่นอน
แต่....วืด...
วืด!!?!!
มีเพียงกายโปร่งแสงของตัวเองที่ลุกมาได้
หันหลังไปมอง เห็นกายหยาบยังนอนนิ่งอุตุ
ปากอ้า ที่ปิดตาเปิดเผยอให้เห็นดวงตาข้างขวาที่ยังปิดสนิท

หันมองบรรยากาศรอบห้อง มันก็ห้องเราเอง
ยังได้ยินเสียงนกกระจอก ยังเห็นพัดลมส่ายหน้า
ทุกอย่างคือความจริงไม่ใช่ฝัน

ใจเริ่มเต้นตึก ๆ ...
ตั้งสติ แล้วนอนราบลงไปทาบทับกายหยาบของตัวเองใหม่
ขยับ ๆ ให้เข้าล็อคที่สุด ..บอกตัวเองให้ใจเย็น ๆ
ต้องตื่นให้ได้ ..ต้องทำให้ได้
1-2-3 วืด...!!!???
วืดอีกแล้ว
ไม่เป็นไร เอาใหม่...

วืด!!?!!...

ทำซ้ำไปซ้ำมาอย่างนี้หลายครั้งมาก
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่รู้สึกว่านานเหลือเกิน
เริ่มใจเสีย
เริ่มอยากร้องไห้
เริ่มคิดถึงแม่ คิดถึงครอบครัว คิดถึงคนที่เรารัก
หรือนี่จะเป็นเช้าวันสุดท้ายแล้วจริง ๆ
หรือเราจะไม่สามารถตื่นลืมตาขึ้นมาได้อีกจริง ๆ

ไม่นะ!!! ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลย!!
ฉันอยากตื่น!!!
ได้โปรดตื่นสิ..ตื่น ๆ!!


หรือเป็นเพราะช่วงนี้ฉันคิดแต่เรื่องร้าย ๆ?
ฉันคิดจะให้คนที่ฉันเกลียดตาย?
เป็นข้อห้ามที่สำคัญที่สุดของศิษย์เทียนแพ
ห้ามคิดร้ายหมายชีวิตผู้อื่น
เพราะฉันผิดกฎหรือ?
ฉันโดนลงโทษใช่มั๊ย?

ยกมือพนม ขอขมาครูบาอาจารย์ และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกชั้นฟ้าทุกชั้นดิน

ล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง หวังให้ 2 ร่างประกบกันอย่างสนิท
ยังไงฉันก็ยังอยากลืมตาขึ้นมาทำอะไรบนโลกบูดเบี้ยวใบนี้

วืด.....

ยังลืมตาขึ้นมาไม่ได้  
ความหวังเริ่มไม่เหลือ ใจเสียสุด ๆ
แต่ยังทิ้งตัวลงไปนอนในกายหยาบ
เกิดความรู้สึกอาวรณ์รักขึ้นมาจับจิต
ขอโทษนะ "ร่างกาย" ฉันไม่ค่อยได้ดูแลเธอเลย

ไม่นะ!! ฉันยังไม่ตาย

ฉันแค่หลับไป และยังตื่นไม่ได้เท่านั้นเอง

หวังว่าคนอื่น ๆ คงไม่คิดว่ากายฉันเป็นศพแล้วเอามันไปเผาซะก่อนที่ฉันจะหาวิธีตื่นขึ้นมาได้

.....ฉันร้องไห้ตัวโยน  แบบไม่มีน้ำตา ในร่างกายตัวเองอีกที

แล้วก็ "เฮือก"!!!
...ความรู้สึกเหมือนตกวูบจากที่สูง
ปริบ ๆ..กระพริบตา 2 ที
เลื่อนมือซ้ายเปิดที่ปิดตาออก
ใจเต้นตุบ ๆ แรง และเร็วมาก
รีบกระเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอนหมุนซ้ายหมุนขวาหน้ากระจก

ฉันกลับมาแล้ว!!ฉันตื่นได้แล้ว!!

ฉันไม่เคยรู้สึกดีใจในการตื่นได้มากเท่านี้
เช้านี้..เกือบเป็นเช้าสุดท้าย

....เกือบไม่ได้ลืมตา





























ชีวิตที่เหลือตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันจะใช้อย่างระมัดระวังและคุ้มค่าที่สุด

กลัวเหลือเกิน..

กลัวจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก
♥~[เกลียดในสิ่งที่ฉันเป็น ยังดีกว่ารักในสิ่งที่ฉันไม่ได้เป็น] ~♥

TOP

ศีล ๘


๑.ปาณาติปาตา เวรมณี สิกฺขาปทํ สมาทิยามิ : เว้นจากการฆ่าสัตว์
๒.อทินฺนา ทานา เวรมณี สิกฺขาปทํ สมาทิยามิ : เว้นจากการลักสิ่งของที่ผู้อื่นมิได้ให้
๓.อพฺรหฺมจริยา เวรมณี สิกฺขาปทํ สมาทิยามิ : เว้นจากการประพฤติผิดพรหมจรรย์
๔.มุสาวาทา เวรมณี สิกฺขาปทํ สมาทิยามิ : เว้นจากการพูดปด พูดส่อเสียด พูดคำหยาบ พูดเพ้อเจ้อ
๕.สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺฐานา เวรมณี สิกฺขาปทํ สมาทิยามิ : เว้นจากการดื่มสุราเมรัย อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท
๖.วิกาลโภชนา เวรมณี สิกฺขาปทํ สมาทิยามิ : เว้นจากการบริโภคอาหารในยามวิกาล (หลังเที่ยงถึงวันใหม่)
๗.นจฺจคีตวาทิตวิสูกทสฺสนา มาลาคนฺธวิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา เวรมณี สิกฺขาปทํ สมาทิยามิ
: เว้นจากการฟ้อนรำขับร้อง ประโคมดนตรี และประดับร่างกายด้วยดอกไม้ของหอม เครื่องประดับ เครื่องทา เครื่องย้อม
๘.อุจฺจาสยนมหาสยนา เวรมณี สิกฺขาปทํ สมาทิยามิ : เว้นจากการนั่งนอนเหนือเตียงตั่ง ที่เท้าสูงเกิน ภายในมีนุ่นหรือสำลี
♥~[เกลียดในสิ่งที่ฉันเป็น ยังดีกว่ารักในสิ่งที่ฉันไม่ได้เป็น] ~♥

TOP


ข  น  ลุ  ก !!

TOP

โอ้ววววว..... ออกไปทำบุญหน่อยก็ดีนะ

ผลงานภาพและเนื้อหาทั้งหมดภายในเว็บไซท์เป็นลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงานนั้นๆ หากชื่นชอบหรือต้องการนำไปเผยแพร่กรุณาแชร์ลิ้งค์กระทู้ไปนะคะ ขอบคุณคะ ^_^

TOP

คนจะบวช...คนจะออกเรือน ควรทำบุญก่อนก็ดีครับ...เห็นด้วยๆๆ

TOP

กำหนดลมหายใจ


พอได้ไหม

TOP

มันน่ากลัวจริง ๆ เลยก๊าบ...

คงต้องหันหน้าเข้าหาวัดมั่งแล้ว เดินห่างวัดนานเกินไปล่ะ T^T
♥~[เกลียดในสิ่งที่ฉันเป็น ยังดีกว่ารักในสิ่งที่ฉันไม่ได้เป็น] ~♥

TOP

กลับไปยังรายบอร์ด