กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่
http://www.youtube.com/watch?v=uMbpbnXwqHc


เสียงไซเรนดังขึ้นจากรถมูลนิธิที่เพิ่งขับผ่านไป....

มองดูรอบตัวอีกที รถยังติดอยู่ท่ามกลางความแออัดบนทางด่วน
เสียงสนทนาระหว่างฉันและคนขับแท็กซี่เริ่มขึ้นอีกครั้ง...


"ผมเคยนะ  ลูกค้าบอกว่าพี่รีบหน่อยได้มั้ย เร่งผมไม่ยอมหยุด จนสุดท้ายผมบอกว่า แล้วห้ามบ่นน่ะว่าผมขับไม่ดี
สุดท้ายเมื่อลูกค้ายืนยัน ผมใช้เวลาจากบนทางด่วนติดๆ ไปรังสิตแค่ 30 นาที"




เสียงหัวเราะทั้งคนขับ และ คนนั่งดังขึ้นอีก เมื่อประโยคสุดท้ายจบลงว่า
"ขับน่ากลัวจัง....วันหลังฉันไม่อยากเร่งแล้ว" 5555+




พี่อารีย์ แท็กซี่สุภาพวันใกล้ 60 ปี...  อดีตข้าราชการทหาร
ผู้เคยเป็นรั้วของชาติ ในแถบจังหวัดเพชรบูรณ์ สมัยปี 2533
ผู้เคยเข้าขบวนการปราบ ผกค.(ผู้ก่อการร้ายคอมมิวมิวนิสต์)
ตลอดจนเป็นผู้ที่คลุกคลีในวงการนักการเมือง ในฐานะนายทหารพลขับ
ตั้งแต่สมัยหน้าเหลี่ยมยังไม่เรืองอำนาจ




"ผมเป็นแค่นายสิบครับ สมัยนั้นจบแค่ม.3 ก็สามารถสมัครสอบทหารได้แล้ว"




"ผม ประจบไม่เป็น ได้แต่ครับๆๆๆ นายสั่งอะไรก็ทำตามนั้น  ให้ไปไหนก็ไป หลังๆเลยมาเริ่มงานขับรถให้กับนักการเมือง  ควบคู่กับรับราชการไปด้วย
เคยนะ!  นายที่ทำงานให้กันมานานๆ  เค้าพูดไม่ดี  ให้ทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ผมก็โยนกุญแจให้เลย บอกว่า ขับไปเอง ผมไม่ขับ
ทางด่วนนี้ผมเคยลงจากรถ เดินย้อนศรกลับบ้านมาแล้ว  บางทีมันไม่ไหวๆจริงๆนะ "



หลายๆประโยคถูกระบายอย่างเนิบๆ เบาๆ จากพี่อารีย์  หรือ จริงๆ เรียกลุงอารีย์น่าจะถูกกว่า (^^)
บ่อยครั้งฉันต้องนั่งเอนตัวไปข้างหน้า เพื่อเงี่ยหูฟังพี่อารีย์พูด



"มองดูเพื่อนที่เรียนมารุ่นเดียวกัน  บางคนติดยศใหญ่โตไปแล้ว แต่บางคนถูกยิงสมัยอยู่ชายแดน
ทุกวันนี้ตาบอด ขาขาดนั่งขายล๊อตตารี่  เราเป็นผู้ชายอย่างนี้ยังมีน้ำตาเลย ตอนที่เห็นเพื่อนเวลานั้น "




สุดท้ายการที่ต้องการหนีกฏเกณฑ์ที่อยู่ภายใต้อำนาจมืด  หนีการเอาชีวิตแขวนบนเส้นด้ายแลกกับค่าตอบแทนก้อนโต
จึงทำให้พี่อารีย์ขอเกษียรอายุราชการก่อนกำหนด ( Early Retirment)
หันมาขับแท็กซี่แบบเต็มตัว ในสภาวะเศรษฐกิจแสนฝืดเคือง  บางวันหาได้แค่ค่าผ่อนรถ


"พี่อารีย์ ไม่ลองขับรถให้ผู้บริหารบริษัทฯเอกชนบ้างเหรอค่ะ"



"เคยครับ แต่เราอายุมาก และอีกอย่างเรามันอิสระมานาน  ผมเคยชินกับชีวิตแบบนี้ซะแล้ว
สบายใจ  แต่เงินน้อยหน่อย ก็เข้าใจ....."




ฟังพี่อารีย์เลือกการใช้อิสรภาพในชีวิตบั้นปลายแล้ว  นึกถึงเหตุการณ์ที่ฉันนั่งมองนกวันนั้นจัง....


__________________


เช้าวันหนึ่งที่แสนน่าเบื่อ ในช่วงชีวิตว่างงาน...
ฉันเลือกจะสะพายกล้องไปสถานตากอากาศบางปูแต่เช้าตรู่
แทนการนั่งหน้าจอสี่เหลี่ยมเหมือนอย่างทุกวัน...
น้ำลดเต็มระดับจนสุดลูกหู  ลูกตา...
นกหลากหลายชนิด บินสยายปีกท้าลม ท้าแดดเช้าอย่างเพลิดเพลิน


ดูมันไปเรื่อยๆ เลยนึกอยากถาม...
ไม่เบื่อเหรอ จิกกินแต่หอยกับปู   เคยนึกอยากลองพิซซ่าบ้างมั้ย ?
นอกจากแขกบ้าน แขกเมืองอย่างนกนางนวลที่มาเยี่ยมทุกปี  เคยเบื่อขี้หน้านกด้วยกันบ้างรึเปล่า ?
นึกแล้วก็อมยิ้มกับตัวเองเฉยๆ ไม่ได้หวังได้คำตอบอะไร
สุดท้ายได้แต่อิจฉาความเรียบง่ายของมัน ^^


นกจะรู้มั้ย???
ว่าคนอิจฉาปีก  อิจฉาอิสระที่ไม่ต้องหาซื้อ




วันนี้....นก กับ พี่อารีย์ คงมีบางอย่างคล้ายๆกัน




สุดท้ายแล้ว คำว่า  " อิสรภาพ "  คงเป็นความหอมหวานสำหรับทุกชีวิตเสมอ...




                                                              By  A-NANDA
_MG_9747 copy.jpg-R.jpg

ผลงานภาพและเนื้อหาทั้งหมดภายในเว็บไซท์เป็นลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงานนั้นๆ หากชื่นชอบหรือต้องการนำไปเผยแพร่กรุณาแชร์ลิ้งค์กระทู้ไปนะคะ ขอบคุณคะ ^_^

Good job baby^^

TOP

ไม่รู้สึกว่าต้องอ่านเลย... เหมือนมานั่งฟังมากกว่า
.......................................................
ผมชอบข้อเขียนคุณนะ.... ชอบ "อิสรภาพ" ด้วย...

TOP

เราทุกคน มีอิสรภาพเกือบจะตลอดเวลา
โดยมากแล้ว มักเลือกจะพันธนาการตัวเองทั้งสิ้น

ในโซ่ตรวนที่เราเรียกเองเออเองว่า ความรับผิดชอบ

และบางครั้งเราเพียงแค่เหมือนนกที่หนีจากกรงหนึ่ง
มาสู่อีกกรงหนึ่ง

ขอบคุณบทความครับ
ความคิดเห็นของผมเป็นเพียงเป็นกระจกหนึ่งด้านเดียวเท่านั้น...มันอาจจะไม่ถูกต้องทุกเรื่องเสมอไปครับ

TOP

ฟังดู(อ่าน- -)  รู้สึกโหยหาอิสระภาพนะครับ


อิสระ..  เหมือนมันวางอยู่ตรงหน้าเรา  เอาน่ะ.. จะหยิบมันขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้  รอไปก่อน...  
..
..
แล้วเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ..  เรื่อยๆ..  ^^

ผลงานภาพและเนื้อหาทั้งหมดภายในเว็บไซท์เป็นลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์ผลงานนั้นๆ หากชื่นชอบหรือต้องการนำไปเผยแพร่กรุณาแชร์ลิ้งค์กระทู้ไปนะคะ ขอบคุณคะ ^_^

TOP

กลับไปยังรายบอร์ด